Over schilderen
Mijn schildersnest wankelt op de glibberige grens tussen Figuratie en Abstractie. Dit fascinerend gebied zit vol verrassingen. Het grote kan er klein zijn, het kleine groot. Een nieuwe wereld schuilt hier, in elk detail. Is dit nog wat verf kan zijn, of zie je het verhaal dat zij vertelt? Geen perspectief, 1 perspectief, of meerdere : het landschap is gelaagd. Ik wil er leven, in een onbestemde ruimte, waar je kan dwalen en verdwalen, ver van hier maar tegelijk dichtbij. Ik wil ernaar kijken en erin opgenomen zijn. Mijn schilderijen groeien op landschappen of natuurelementen. Ik durf werken vanuit mijn intuitie, laat mij meeslepen door gedachten : ze vloeien uit waarnemingen voort. Misschien krijgen mijn afbeeldingen daardoor iets onwerkelijks? Kleuren en structuren schenken mij vormen en verhoudingen : ze maken ze tot mijn ruimte . Ik droom daarbij van eenvoud en evenwicht. Per werk bepaal ik hoever ik hierin ga. Abstractie voer ik liefst ver door maar de oorspronkelijke sfeer moet voor mij voelbaar blijven. Ik weet zo goed wat ik niet wil. Dat is niet eens waar. Ik weet dat ik niet alles kan wat ik wel zou willen. Zeker niet in één jaar. Dus moet ik wel grenzen stellen . Dit niet en dat niet. Niet figuratief. Niet anekdotisch. Niet strak. Niet te veel . Niet te lang. Niet te groen. Niet Richter. Niet Kirkeby Niet iemand anders Niet altijd hetzelfde. Niet uit te leggen. Kan je op veel NIET bouwen ? Wellicht wel op de kern die dan rest. ------ In mijn weblog vertel ik over de poespas die daarbij komt kijken (klik op links).